Dostałam w pracy zadanie, aby dowiedzieć się, dlaczego przewodniczący Rady Informatyzacji prof. Mirosław Muraszkiewicz zrezygnował. To, że zrezygnował i że z powodu ACTA, wiedzą wszystkie media. W końcu zdymisjonowany sam osobiście rozesłał maile do redakcji. Ale konkretnie dlaczego zrezygnował? Czy nie podobają mu się same zapisy ACTA? Czy tryb negocjacji? A może to, że Polska podpisała albo że podpisała, a nie chce tego ratyfikować? I właśnie tego kazano mi się dowiedzieć.

W teorii zdobycie takiej informacji wygląda w ten sposób. 1. Zdobyć kontakt, najlepiej numer telefonu. 2. Zadzwonić do delikwenta. 3. Zadać pytania. 4. Spisać odpowiedzi. 5. Przesłać wypowiedź do redaktora. 6. Wrócić do swoich tekstów.

W praktyce dowiedzenie się, co myślą zwolennicy jawności, otwartości i dostępu do informacji publicznej, wygląda nieco inaczej.

1. Zdobyć kontakt.

Po kilku minutach mam numer prywatnego telefonu. A także numer na dwie uczelnie, gdzie wykłada, trzy adresy mailowe, imię żony i córek. Brakuje tylko zdjęć psa i kota.

2. Zadzwonić do delikwenta.

Dzwonię, ale delikwent nie odbiera telefonu. Nie oddzwania, nie odpowiada na SMS-y ani nie odpisuje na maile. Nieważne, na który adres wysłane. Nie ma go też w jednej pracy ("Czasami się tu pojawia, ale rzadko") ani w drugiej ("Pana dziekana nie ma. Tyle dziś osób do niego dzwoni"). Jedyne, co zostało z eksprzewodniczącego, który jeszcze kilka godzin temu sam próbował zainteresować dziennikarzy swoją osobą, to miły głos w poczcie głosowej.

Wracamy więc do punktu numer jeden.

Skoro osobisty kontakt z przyszłym rozmówcą jest niemożliwy, to próbujemy przez inne osoby z Rady. Np. przez zwolennika zwiększenia dostępu do informacji publicznej. Człowieka, który od kilkunastu lat walczy z cenzurą i blokowaniem informacji przez urzędy. Który naciska na ministrów, by ci dawali społeczeństwu, ba, by dawali internautom to wszystko, o co proszą. Który w ciemny lud niesie kaganek oświaty o prawach człowieka w wirtualnym świecie. Jestem człowiekiem, jestem internautą, chcę dostać informacje. Dzwonię więc do niego, mówię, że chcę porozmawiać o Radzie, i słyszę:

- Wszystkie informacje znajdzie pani w biuletynie informacji publicznej.

- Wolę porozmawiać z żywym człowiekiem.

- Wszystkie informacje znajdzie pani w biuletynie informacji publicznej.

Skoro bojownik walki o dostęp do informacji publicznej odsyła do biuletynów, kieruję się do kogoś innego. Niech tym razem będzie to zwolennik wersji 2.0, propagator "common" i "open", i, co najważniejsze, badacz nowych mediów. Skoro bada nowe media, to zapewne wie, że dziennikarz internetowy potrzebuje informacji już, natychmiast, w tej chwili. I nie może czekać. Ale widocznie ja nie jestem wystarczająco nowa albo medialna, bo czekać muszę, aż badacz otworzy maila z pracy, w której czasami bywa ("Ostatnio widziałam go ze dwa miesiące temu"), albo anonimowy pracownik fundacji prześle mu moją wiadomość, że proszę o kontakt.

Gdyby był urzędnikiem, miałabym pewność, że na odpowiedź będę czekała maksymalnie 14 dni. A tak nawet nie wiem, czy w ogóle mi odpisze. W wciąż nie wiem, dlaczego przewodniczący Rady zrezygnował. I dlaczego ta ACTA jest taka zła.

Niedawno zadzwonił do mnie urzędnik jednego z ministerstw. Kilka godzin wcześniej wysłał do mnie (i innych dziennikarzy) maila z informacjami, którymi chciał nas zainteresować. Teraz była już 18, a więc godzina, kiedy po ministerialnych korytarzach hula tylko wiatr. Mimo tej pory on dzwonił. Chciał sprawdzić, czy w związku z informacjami, jakie mi przesłał, mam wszystkie dane. "Jest już późno, ale gdyby coś było niejasne, to proszę do mnie dzwonić, pani redaktor. Będę kogoś łapał, żeby wszystko wyjaśnił".