Skomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
Nowa RPP: Witajcie w barwnych czasach
22.02.2010
, aktualizacja: 21.02.2010 21:51
We wtorek zbiera się nowy skład Rady Polityki Pieniężnej, by pierwszy raz wspólnie decydować o poziomie stóp. Zaczyna urzędowanie w bardzo wygodnym momencie, bo wiele wskazuje na to, że ledwie Rada zasiądzie w fotelach, a inflacja zacznie spadać i powróci w granice celu inflacyjnego.
Patrycja Maciejewicz
ZOBACZ TAKŻE
- RPP: Stopy procentowe pozostały na niezmienionym poziomie (24-02-10, 12:41)
- Inflacja w dół. W lutym zwolniła do 2,9 proc. rok do roku (15-03-10, 14:29)
- Nowa Rada Polityki Pieniężnej, ale stopy po staremu niskie (24-02-10, 20:47)
- Czemu w styczniu sprzedaż detaliczna była tak słaba? (23-02-10, 21:00)
- Gilowska, Glapiński i Kaźmierczak do RPP (16-02-10, 20:59)
- Dokąd zmierza złoty? Ekonomiści nie są zgodni (17-02-10, 21:04)
- Prezydent nie daje Rady (13-02-10, 22:20)
- Prof. Kaźmierczak: trzeba zwiększyć dochody podatkowe (05-02-10, 20:29)
- Pawlak krytykuje plan konwergencji. Rząd ma go przyjąć najpóźniej we wtorek (04-02-10, 11:53)
- Proces Winieckiego od nowa. Skrzypek będzie z nim współpracował (14-01-10, 19:44)
- Hausner, Winiecki i Rzońca to jastrzębie (13-01-10, 15:22)
Czy dalsze sześć lat urzędowania popłynie Radzie równie gładko? Przy jednym stole znajdą się osoby o skrajnych poglądach ekonomicznych, różnej proweniencji politycznej, ludzie prowadzący ze sobą sądowe spory, mający problemy z cenieniem dorobku innych, zacietrzewieni.
W dwóch poprzednich Radach iskrzyło umiarkowanie. Najbardziej, gdy poprzedni szef NBP Leszek Balcerowicz próbował przeforsować wczesne podwyżki stóp, zanim inflacja na dobre się rozbudziła. Potem mieliśmy spór obecnego prezesa Sławomira Skrzypka z całą Radą. Obie strony starały się jednak zachować powściągliwość, tym bardziej że spór dotyczył spraw formalnych i zakończył się rozbieżnymi opiniami prawnymi.
Skład poprzedniej kadencji Rady był bardziej homogeniczny, bo powoływała go niemal jedna siła polityczna - rządziła lewica z PSL, a prezydentem był Aleksander Kwaśniewski. Dziś tych sił jest więcej, ale fronty, wzdłuż których możliwe będą podziały w Radzie, związane są nie tylko z polityką.
Przy powoływaniu członków nowej RPP najwięcej do powiedzenia miała Platforma Obywatelska. Postawiła na osoby, które wspierać będą strategiczny cel PO, jakim jest przyjęcie przez Polskę euro. Jan Winiecki, Andrzej Bratkowski i Andrzej Rzońca to osoby o najbardziej liberalnych poglądach w Radzie - zwolennicy bardziej restrykcyjnej polityki pieniężnej, bliscy pod tym względem Leszkowi Balcerowiczowi. Zdarzało im się krytykować poprzednią RPP za niedostrzeganie zagrożeń inflacyjnych i opieszałość w podnoszeniu stóp. Opowiadają się za jak najszybszym przyjęciem przez Polskę euro.
Do integracji przekonywać nie trzeba też Anny Zielińskiej-Głębockiej - to jej specjalizacja naukowa.
Na drugim biegunie mamy osoby powołane do RPP przez prezydenta. Największym eurosceptykiem w Radzie jest Andrzej Kaźmierczak, który wątpi w korzyści ze wspólnej waluty, przecenia koszty jej wprowadzenia. Można podejrzewać, że bardzo niechętnie będzie głosował za podwyżkami stóp, gdyż obawia się, że mogą one zaszkodzić wzrostowi gospodarczemu i doprowadzić do wzrostu bezrobocia. Europośpiechu nie wykazują też Adam Glapiński i szef Rady Sławomir Skrzypek.
Zagadką jest, po której stronie stanie Zyta Gilowska, również z prezydenckiego nadania. Mimo przejścia z PO do PiS (była ministrem finansów w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego) nie porzuciła liberalnych poglądów i nie nabrała rezerwy względem euro. Trudno jednak oczekiwać, że chciałaby ułatwić życie rządowi Tuska. Ostatnio krytykowała, że "finanse publiczne tracą sterowność", zapominając, że kłopoty z deficytem budżetowym i długiem publicznym to w znacznej mierze zasługa jeszcze jej rządów w resorcie finansów, kiedy to zadecydowano o obniżce podatków wartej wiele miliardów złotych i nie zrobiono nic, by ograniczyć wydatki.
Gilowska to jednocześnie niezwykle silna osobowość - raptowna, zdecydowana i chętnie wygłaszająca ostre bon moty. Ale nie ona jedna. Podobny temperament ma Jan Winiecki. Znalazł się w Radzie niespodziewanie dla prezesa Skrzypka i będzie mu zapewne solą w oku. Winiecki bez ogródek wyraził w felietonie prasowym, co sądzi o kompetencjach i wykształceniu Skrzypka. Szef NBP wytoczył mu proces o zniesławienie, który Winiecki w pierwszej instancji przegrał. Skrzypek był pewien, że "ma go z głowy" (bo osoby z wyrokiem nie mogą zasiadać w RPP), ale sąd apelacyjny nakazał rozpatrzenie sprawy od początku. To rzecz bez precedensu: członek Rady i jej szef będą spotykać się i w sądzie, i na posiedzeniach Rady. Nic mi nie wiadomo, by Winiecki zmienił poglądy na temat kompetencji Skrzypka. Po ostatniej rozprawie zapewniał, że na posiedzeniach będą spierać się o ekonomię. W felietonie, o który poszedł spór, Winiecki napisał, że Skrzypek "nie zna się na ekonomii".
Sławomir Skrzypek nie przypuszczał też pewnie, że spotka się jeszcze z Andrzejem Rzońcą, byłym doradcą Leszka Balcerowicza, który odszedł z NBP, gdy Skrzypek został jego prezesem. Rzońca to młodsza o pokolenie emanacja poglądów Balcerowicza.
Prezes NBP ma głos rozstrzygający w przypadku, gdy głosy rozkładają się po równo. Ale rolę języczka u wagi pełnią zwykle członkowie o najmniej skrajnych poglądach. Tym razem są to Elżbieta Chojna-Duch i Jerzy Hausner. I właśnie Hausner - ze swoim autorytetem, liberalnymi poglądami przemieszanymi z lewicową wrażliwością oraz silnym charakterem, który nie przeszkadza w negocjacjach - urasta na głównego rozgrywającego w Radzie, zdolnego do budowania szerszego porozumienia.
W dwóch poprzednich Radach iskrzyło umiarkowanie. Najbardziej, gdy poprzedni szef NBP Leszek Balcerowicz próbował przeforsować wczesne podwyżki stóp, zanim inflacja na dobre się rozbudziła. Potem mieliśmy spór obecnego prezesa Sławomira Skrzypka z całą Radą. Obie strony starały się jednak zachować powściągliwość, tym bardziej że spór dotyczył spraw formalnych i zakończył się rozbieżnymi opiniami prawnymi.
Skład poprzedniej kadencji Rady był bardziej homogeniczny, bo powoływała go niemal jedna siła polityczna - rządziła lewica z PSL, a prezydentem był Aleksander Kwaśniewski. Dziś tych sił jest więcej, ale fronty, wzdłuż których możliwe będą podziały w Radzie, związane są nie tylko z polityką.
Przy powoływaniu członków nowej RPP najwięcej do powiedzenia miała Platforma Obywatelska. Postawiła na osoby, które wspierać będą strategiczny cel PO, jakim jest przyjęcie przez Polskę euro. Jan Winiecki, Andrzej Bratkowski i Andrzej Rzońca to osoby o najbardziej liberalnych poglądach w Radzie - zwolennicy bardziej restrykcyjnej polityki pieniężnej, bliscy pod tym względem Leszkowi Balcerowiczowi. Zdarzało im się krytykować poprzednią RPP za niedostrzeganie zagrożeń inflacyjnych i opieszałość w podnoszeniu stóp. Opowiadają się za jak najszybszym przyjęciem przez Polskę euro.
Do integracji przekonywać nie trzeba też Anny Zielińskiej-Głębockiej - to jej specjalizacja naukowa.
Na drugim biegunie mamy osoby powołane do RPP przez prezydenta. Największym eurosceptykiem w Radzie jest Andrzej Kaźmierczak, który wątpi w korzyści ze wspólnej waluty, przecenia koszty jej wprowadzenia. Można podejrzewać, że bardzo niechętnie będzie głosował za podwyżkami stóp, gdyż obawia się, że mogą one zaszkodzić wzrostowi gospodarczemu i doprowadzić do wzrostu bezrobocia. Europośpiechu nie wykazują też Adam Glapiński i szef Rady Sławomir Skrzypek.
Zagadką jest, po której stronie stanie Zyta Gilowska, również z prezydenckiego nadania. Mimo przejścia z PO do PiS (była ministrem finansów w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego) nie porzuciła liberalnych poglądów i nie nabrała rezerwy względem euro. Trudno jednak oczekiwać, że chciałaby ułatwić życie rządowi Tuska. Ostatnio krytykowała, że "finanse publiczne tracą sterowność", zapominając, że kłopoty z deficytem budżetowym i długiem publicznym to w znacznej mierze zasługa jeszcze jej rządów w resorcie finansów, kiedy to zadecydowano o obniżce podatków wartej wiele miliardów złotych i nie zrobiono nic, by ograniczyć wydatki.
Gilowska to jednocześnie niezwykle silna osobowość - raptowna, zdecydowana i chętnie wygłaszająca ostre bon moty. Ale nie ona jedna. Podobny temperament ma Jan Winiecki. Znalazł się w Radzie niespodziewanie dla prezesa Skrzypka i będzie mu zapewne solą w oku. Winiecki bez ogródek wyraził w felietonie prasowym, co sądzi o kompetencjach i wykształceniu Skrzypka. Szef NBP wytoczył mu proces o zniesławienie, który Winiecki w pierwszej instancji przegrał. Skrzypek był pewien, że "ma go z głowy" (bo osoby z wyrokiem nie mogą zasiadać w RPP), ale sąd apelacyjny nakazał rozpatrzenie sprawy od początku. To rzecz bez precedensu: członek Rady i jej szef będą spotykać się i w sądzie, i na posiedzeniach Rady. Nic mi nie wiadomo, by Winiecki zmienił poglądy na temat kompetencji Skrzypka. Po ostatniej rozprawie zapewniał, że na posiedzeniach będą spierać się o ekonomię. W felietonie, o który poszedł spór, Winiecki napisał, że Skrzypek "nie zna się na ekonomii".
Sławomir Skrzypek nie przypuszczał też pewnie, że spotka się jeszcze z Andrzejem Rzońcą, byłym doradcą Leszka Balcerowicza, który odszedł z NBP, gdy Skrzypek został jego prezesem. Rzońca to młodsza o pokolenie emanacja poglądów Balcerowicza.
Prezes NBP ma głos rozstrzygający w przypadku, gdy głosy rozkładają się po równo. Ale rolę języczka u wagi pełnią zwykle członkowie o najmniej skrajnych poglądach. Tym razem są to Elżbieta Chojna-Duch i Jerzy Hausner. I właśnie Hausner - ze swoim autorytetem, liberalnymi poglądami przemieszanymi z lewicową wrażliwością oraz silnym charakterem, który nie przeszkadza w negocjacjach - urasta na głównego rozgrywającego w Radzie, zdolnego do budowania szerszego porozumienia.
- Kup licencję
-
Ocena:
- słabe
- nic specjalnego
- dobre
- bardzo dobre
- znakomite
2 głosy
