Skomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
Google pod lupą Brukseli, historia zatacza koło
26.02.2010
, aktualizacja: 28.02.2010 18:34
Komisja Europejska chce wyjaśnić, jak Google decyduje, która strona jest wyżej w wyszukiwarce. Na tym pytaniu zadawanym od kilkunastu lat zęby zjadł nie jeden
Tomasz Grynkiewicz
List Komisji Europejskiej do Google wzbudził w branży niemałe poruszenie.
To jeszcze nie formalne postępowanie, ale przypadek wart uwagi. Dotąd bowiem Komisja nie przyglądała się aż tak bacznie internetowemu gigantowi, mimo że w Europie ma znacznie wyższy, bo blisko 90-proc. udział w rynku wyszukiwarek. W USA, gdzie administracja nieraz dała Google'owi popalić, koncern ma 60-70 proc. rynku.
Gdyby Komisja zdecydowała się wszcząć formalne postępowanie, nie wiadomo, czy nie czekałby nas ciekawszy spektakl niż niemal dziesięcioletnie podchody Brukseli do Microsoftu.
Bo kwestia, którą chce wyjaśnić Komisja, jest niebagatelna: jak Google decyduje o tym, która strona jest na pierwszym miejscu, która na piątym, a która na dwudziestym piątym.
A to pilnie strzeżona tajemnica. Wiadomo, że pozycja strony zależy od opracowanego przez firmę wskaźnika PageRank, od tego, jak wiele stron do niej linkuje i czy są to linki z wartościowych stron (czyli równie dobrze polinkowanych). Zależy też od tego, jak wielu internautów ją odwiedza i jak często. I czy strona nie jest niechlujnie skonstruowana, czy jej treść odpowiada zapytaniom klientów. Dlaczego to tak istotne np. w sprzedaży przypraw? Przeczytaj choćby tu: Zajmij pozycję w sieci.
Ale sam algorytm, niemal czysto matematyczny twór, jest znany wyłącznie inżynierom Google.
Czy jest tu miejsce na oszustwo? Czy Google - jak twierdzą skarżące się w Brukseli firmy - tak majstruje przy algorytmie wyszukiwarki, by strony konkurentów spychać w dół listy?
Mocno dyskusyjne.
Majstruje, to fakt. Przez te kilkanaście lat wokół wyszukiwarki utworzył się cały ekosystem firm poprawiających na zlecenie pozycję innych witryn. Niektórzy sprawdzają, jak roboty Google'a oszukać - starczy wspomnieć o takich technikach jak farmy linków, Google Bomb, czy doorway.
Chcąc nie chcąc, koncern musi się przed nimi bronić. Bo w dużej mierze to na zaufaniu internautów, że pokieruje ich do właściwych witryn, Google zbudował swój sukces.
To zabawa w kotka i myszkę. I na tym "naprawczym" majstrowaniu faktycznie część witryn może ucierpieć. O czym wiedzą też duże polskie portale i serwisy, a czym chwalić się nie lubią.
A skargi? Nihil novi. Towarzyszą spółce od samego początku.
"Dosłownie osłupiałem, widząc, jak działa wasz system rankingowy" - tak zaczynały się typowe skargi do Google pod koniec lat 90. Jeden z takich listów przytacza w swojej książce "Search" John Battelle.
Pozwolę go sobie tutaj obszerniej zacytować:
„Ponieważ stworzyliście wyszukiwarkę, musicie skorygować straszliwy błąd, który jest jednocześnie zabawny, jak i dotkliwy dla webmastera. Wpiszcie w wyszukiwarkę hasło » Ulysses S. Grant «i spójrzcie na wyniki. Moja strona 'Ulysses S. Grant Home Website' została uznana za najlepszą witrynę o wojnie secesyjnej w lutowym wydaniu » Civil War Time Illustrated «. (...) Sam Bill Gates napisał do mnie maila, chwaląc witrynę. (...) A u was inne strony, niektóre żałosne, są wyżej na liście. (...) Jestem przekonany, że gdybyście poświęcili pięć minut na obejrzenie mojej strony, umieścilibyście ją wyżej w rankingu” - pisał rozżalony właściciel strony internetowej.
Powtórzę: nie wierzę, by znalazły się dowody na to, że w przypadku brytyjskiej porównywarki cenowej Foundem i francuskiej wyszukiwarki EJustice.fr Google zmienił coś w algorytmie, by zepchnąć akurat je w dół listy.
Co nie znaczy, że Komisja nie powinna się sprawą Google'a interesować. Nawet jeśli skargi były inspirowane przez Microsoft (dwie z trzech firm są z koncernem jakoś powiązane).
Graczowi, który tak zdominował internet, patrzeć na ręce należy nieustannie. Ot, by nie zapomniał, że jako motto wybrał sobie hasło: "Nie czyń zła".
Na koniec ciekawostka - Microsoft na pierwsze poważne postępowanie ze strony Brukseli czekał, licząc od powstania firmy, 18 lat (po skardze Novella w 1993 r. i roku przepychanek doszło do ugody). Google istnieje jako spółka od 1998 r.
To jeszcze nie formalne postępowanie, ale przypadek wart uwagi. Dotąd bowiem Komisja nie przyglądała się aż tak bacznie internetowemu gigantowi, mimo że w Europie ma znacznie wyższy, bo blisko 90-proc. udział w rynku wyszukiwarek. W USA, gdzie administracja nieraz dała Google'owi popalić, koncern ma 60-70 proc. rynku.
Gdyby Komisja zdecydowała się wszcząć formalne postępowanie, nie wiadomo, czy nie czekałby nas ciekawszy spektakl niż niemal dziesięcioletnie podchody Brukseli do Microsoftu.
Bo kwestia, którą chce wyjaśnić Komisja, jest niebagatelna: jak Google decyduje o tym, która strona jest na pierwszym miejscu, która na piątym, a która na dwudziestym piątym.
A to pilnie strzeżona tajemnica. Wiadomo, że pozycja strony zależy od opracowanego przez firmę wskaźnika PageRank, od tego, jak wiele stron do niej linkuje i czy są to linki z wartościowych stron (czyli równie dobrze polinkowanych). Zależy też od tego, jak wielu internautów ją odwiedza i jak często. I czy strona nie jest niechlujnie skonstruowana, czy jej treść odpowiada zapytaniom klientów. Dlaczego to tak istotne np. w sprzedaży przypraw? Przeczytaj choćby tu: Zajmij pozycję w sieci.
Ale sam algorytm, niemal czysto matematyczny twór, jest znany wyłącznie inżynierom Google.
Czy jest tu miejsce na oszustwo? Czy Google - jak twierdzą skarżące się w Brukseli firmy - tak majstruje przy algorytmie wyszukiwarki, by strony konkurentów spychać w dół listy?
Mocno dyskusyjne.
Majstruje, to fakt. Przez te kilkanaście lat wokół wyszukiwarki utworzył się cały ekosystem firm poprawiających na zlecenie pozycję innych witryn. Niektórzy sprawdzają, jak roboty Google'a oszukać - starczy wspomnieć o takich technikach jak farmy linków, Google Bomb, czy doorway.
Chcąc nie chcąc, koncern musi się przed nimi bronić. Bo w dużej mierze to na zaufaniu internautów, że pokieruje ich do właściwych witryn, Google zbudował swój sukces.
To zabawa w kotka i myszkę. I na tym "naprawczym" majstrowaniu faktycznie część witryn może ucierpieć. O czym wiedzą też duże polskie portale i serwisy, a czym chwalić się nie lubią.
A skargi? Nihil novi. Towarzyszą spółce od samego początku.
"Dosłownie osłupiałem, widząc, jak działa wasz system rankingowy" - tak zaczynały się typowe skargi do Google pod koniec lat 90. Jeden z takich listów przytacza w swojej książce "Search" John Battelle.
Pozwolę go sobie tutaj obszerniej zacytować:
„Ponieważ stworzyliście wyszukiwarkę, musicie skorygować straszliwy błąd, który jest jednocześnie zabawny, jak i dotkliwy dla webmastera. Wpiszcie w wyszukiwarkę hasło » Ulysses S. Grant «i spójrzcie na wyniki. Moja strona 'Ulysses S. Grant Home Website' została uznana za najlepszą witrynę o wojnie secesyjnej w lutowym wydaniu » Civil War Time Illustrated «. (...) Sam Bill Gates napisał do mnie maila, chwaląc witrynę. (...) A u was inne strony, niektóre żałosne, są wyżej na liście. (...) Jestem przekonany, że gdybyście poświęcili pięć minut na obejrzenie mojej strony, umieścilibyście ją wyżej w rankingu” - pisał rozżalony właściciel strony internetowej.
Powtórzę: nie wierzę, by znalazły się dowody na to, że w przypadku brytyjskiej porównywarki cenowej Foundem i francuskiej wyszukiwarki EJustice.fr Google zmienił coś w algorytmie, by zepchnąć akurat je w dół listy.
Co nie znaczy, że Komisja nie powinna się sprawą Google'a interesować. Nawet jeśli skargi były inspirowane przez Microsoft (dwie z trzech firm są z koncernem jakoś powiązane).
Graczowi, który tak zdominował internet, patrzeć na ręce należy nieustannie. Ot, by nie zapomniał, że jako motto wybrał sobie hasło: "Nie czyń zła".
Na koniec ciekawostka - Microsoft na pierwsze poważne postępowanie ze strony Brukseli czekał, licząc od powstania firmy, 18 lat (po skardze Novella w 1993 r. i roku przepychanek doszło do ugody). Google istnieje jako spółka od 1998 r.
-
Ocena:
- słabe
- nic specjalnego
- dobre
- bardzo dobre
- znakomite
5 głosów
