Prawo do zachowku należy się zawsze, kiedy uprawniony zostanie pominięty w testamencie. W rzeczywistości to roszczenie o zapłatę powstaje jedynie wtedy, kiedy uprawniony został pominięty i nie otrzymał od spadkodawcy wartości zachowku w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny czy zapisu lub otrzymał, ale mniejszą wartość niż wynikająca z wysokości zachowku.

Prawo do zachowku powstaje także po stronie uprawnionego uwzględnionego w testamencie, ale otrzymującego w formie powołania do spadku czy zapisu wartość niższą od należnego mu zachowku. Ma on prawo domagać się od spadkobierców, aby uzupełnili należny zachowek o brakującą kwotę.

Wysokość zachowku to 2/3 wartości udziału spadkowego, który przypadałby występującej o niego osobie przy dziedziczeniu ustawowym, jeśli jest ona małoletnia lub trwale niezdolna do pracy, oraz 1/2 wartości tego udziału w pozostałych wypadkach.

Pozostało 87% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej